Mogley
Ik zag Mogley voor het eerst in asiel De Dierenborgh in Velp en was direct verkocht. Ze was een lief rustig bescheiden meisje dat graag in de buurt van mensen verkeerde. Als ze uit haar kooi mocht, ging ze direct vlakbij iemand zitten in de hoop op wat aandacht. Andere katten kon ze ook duidelijk hebben, daar trok ze zich niet zoveel van aan. Een paar weken later zou mijn tuin worden afgezet, dus ik sprak af dat als ze er dan nog was, dat ik haar dan op zou komen halen. Helaas voor haar was de kans dat ze al eerder geplaatst zou worden niet erg groot, want ze was al twaalf. De eerste keer dat ik haar zag werd ze ook bekeken door een andere mogelijke liefhebber die haar beoordeelde met "oh, die is al twaalf, daar heb je niks meer aan." Wat maar weer bewijst dat sommige mensen de meest ongelofelijke onzin kunnen uitkramen.
Je hoort het wel vaker, dat je aan een oud dier "niets meer hebt." Deze mensen hebben nooit meegemaakt hoeveel liefde je juist van een oud dier kan krijgen. Ze zijn dan wel niet meer zo speels en je hebt wat meer kans op ouderdomskwaaltjes, maar juist een oud dier waardeert de nabijheid van "zijn" mensen en kan rustig naast je in een mandje gaan liggen genieten van jouw aanwezigheid. Er zijn maar weinig dingen zo ontspannend als een kat die vol vertrouwen bij jou gaat liggen en daar lekker een tukkie gaat doen. Een cursus meditatie is er niets bij. En katten kunnen met goede zorg vaak heel oud worden, wat mijn Joepie nu ook aan het bewijzen is. En met een beetje geluk gaat Mogley ook bewijzen dat die dame nog heel wat jaartjes wat aan haar "had kunnen hebben." Wat een vreemde uitdrukking, trouwens. Waarom zou je iets aan een dier moeten hebben, anders dan de liefde die je er van krijgt?
Op het moment dat ik dit schrijf (twee dagen nadat ze haar close-up op TV had) ligt Mogley heerlijk in haar mandje te slapen. Ze was net twee dagen voor de opname naar trimsalon Talassa geweest, want ze laat zich niet zomaar borstelen. Daar gaat ze dus iedere maand naartoe om te zorgen dat de klitten verwijderd worden voordat ze uit de hand lopen en over een paar maanden, als het weer warm wordt, wordt ze geschoren zodat ze zich een paar maanden zich niet boos hoeft te maken als Lianne de borstel weer hanteert. Ik weet niet waarom ze zich niet zonder dat een ander haar in de houdgreep houdt laat borstelen. Ik kan wel wat vermoeden, want ze is naar het asiel gebracht omdat ze totaal verwaarloosd werd, waardoor scheren toen nog de enige optie was om haar van de klitten te verlossen. Als ze alleen zo af en toe borstelbeurten heeft gehad daarvoor, kan ik me voorstellen dat ze het borstelen gelijk is gaan stellen aan angst en pijn. Vandaar dat ik haar lekker laat scheren in de zomer als ze haar vachtje toch niet nodig heeft om warm te blijven.
Tja, wat kan ik verder zeggen van mijn lieve mooie meisje? Ze is duidelijk de "Lady of the House", waarbij iedere kat die haar met onvoldoende respect benadert een zodanige optater kan krijgen dat ze een uur later nog scheel kijken. Prachtig was dat, hoe Joepie en Pietje binnen een uur na kennismaking heel voorzichtig om dat dametje heenslopen terwijl ze toch elk twee keer zoveel wogen als zij op dat moment. Ze is ook de enige die ik niet kan weerstaan als ze ergens om bedelt. Maar dat komt dan ook omdat ze de kunst van het bedelen als geen ander verstaat. Geen onbeleefd gehijg of gemauw voor deze dame, daar is ze veel te verfijnd voor. Ze gaat gewoon naast je been zitten en tikt dan met een pootje heel beleefd, bijna schuchter, tegen dat been aan. En als je dan kijkt, kijk je in een paar enorme ietwat vochtige ogen die zo smekend staan dat je gewoon niet kan weerstaan. Ik kwam er dan ook al snel achter dat Mogley erg dol is op Ben & Jerry ijs. Daar doe ik dan een druppeltje van op mijn vingertop dat ze er dan heel ladylike vanaf likt. Na een druppel of tien heeft ze gewoonlijk wel weer genoeg en gaat ze zich tevreden zitten wassen. Als u een beter excuus weet om altijd Ben & Jerry ijs in huis te hebben hoor ik het graag...