Puk
Pukkie zou maar eventjes bij me blijven, puur voor noodopvang. Ja, ik weet
het, na twee eerdere katten die ik niet had kunnen laten gaan had ik beter
moeten weten, maar dat waren allemaal volwassen katten. Ik had Sabine in
haar kittenopvang al wel eens een ietsiepietsie geholpen (vooral door niet
in de weg te lopen) en voelde me dan altijd vooral aangetrokken tot de
volwassen katten. De kittens deden me niet zoveel. Vraag me niet waarom,
dat is gewoon een afwijking van me.
Maar goed, Puk was naar schatting (hij was gevonden tussen een paar vuilniszakken in, samen met z'n broertje Hummel) zo'n drie maanden oud, dus ik dacht: daar raak ik niet zo snel aan gehecht. Dat was verkeerd gedacht: na vijf dagen belde ik Sabine al op om haar te zeggen dat ik het plaatsingsgeld ging overmaken en dat ze hem mooi niet meer terugkreeg. Ondertussen was ik al met hem bij de dierenarts geweest omdat hij bij het spelen in z'n oogje was geraakt. Natuurlijk op zaterdag, net nadat mijn eigen dierenarts weekend was gaan vieren, dus dat werd opbellen naar de nooddienst. Z'n timing was toen al perfect wat dat betreft.
Het oogje bleek prima in orde en nadat ook de darmparasieten die hem diarree bezorgden verdreven waren, kon hij gecastreerd worden. Ik heb er toen bewust voor gekozen om dat al met vijf maanden te doen. Ik had namelijk al drie van die dominante heerschappen in huis rondlopen, dus ik wilde die balletjes weghebben voordat ze bij Pukkie een flinke hoeveelheid testosteron door het lijfje gingen jagen. Mijn dierenarts was dat gelukkig roerend met me eens en zo geschiedde. Sindsdien is hij zo gezond als een visje en huppelt en speelt vrolijk het huis door, achter zijn broertje aan jagend of juist opgejaagd door zijn broertje. Hij begint ondanks zijn vroege castratie wel een beetje dominant te worden en steekt regelmatig een plagerig pootje uit naar de andere katten als ze langs lopen, maar bij het minste tegengas zet hij al zijn onschuldigste koppie op. Hij doet echt helemaal nooit niks. Precies ja...