Suusje
Suusje is voor zover ik begrepen heb best goed aan het leven begonnen. Ze woonde bij een gezin dat naar ik aanneem goed voor haar zorgde en was daar over het algemeen een gelukkig katje. Alleen waren dit (naar wat ik ervan gehoord heb) geen echte dierenvrienden. Want een echte dierenvriend die een huisdier in huis haalt snapt dat dat wel eens minder kan gaan, en zorgt als dat gebeurt voor een goede oplossing voor het dier. Zo niet het gezin waar Suusje woonde. Het kind werd allergisch en toen moest Suusje weg. Een goed tehuis zoeken of zelfs naar een asiel brengen was blijkbaar teveel moeite, dus vanaf dat moment moest Suusje het zelf maar zien te redden, alleen op straat.
Nu kenden sommige mensen, die zich haar lot wel aantrokken, Sabine Keulen van de kittenopvang in Arnhem. Toen Suusje steeds magerder werd, namen ze contact met haar op om te vragen of zij voor haar kon zorgen. Normaal gesproken zou Sabine (met pijn in haar hart) geweigerd hebben, want iedere volwassen kat zonder kittens die ze opvangt betekent een plaats minder voor een kitten of een zwangere kat in haar toch al uitpuilende opvang. Maar in dit geval wist ze een opvangadres waar ze niet genoeg tijd zouden hebben om voor kittens te zorgen, maar waar een volwassen kat geen probleem zou zijn. Dus Suusje werd gevangen en daar naartoe gebracht. Helaas klikte het totaal niet tussen poes en opvangster, dus kwam Suusje weer terug bij Sabine, die in uiterste nood mij maar opbelde. Ik had toen nog maar drie andere katten, een net afgezette tuin en heel veel geduld met angstige katjes die grommen en blazen om hun angst te tonen, dus dat was geen enkel probleem. Ik ging kennismaken met haar bij Sabine en gaf haar toen de naam Suusje omdat ik dat wel bij haar vond passen. Hoe ze daarvoor werd genoemd weet ik niet.
Na twee weken bij Sabine (in afzondering, zodat ze geen andere katten kon aansteken als ze buiten iets had opgelopen) kon ze bij mij komen. Op weg naar huis deed ze al meteen heel lief tegen mij, ze gaf kopjes tegen mijn vingers als ik die door de tralies van de vervoersmand stak. Ook thuis was ze helemaal happy. Totdat Joepie, Pietje en Mogley binnen kwamen lopen en ze ontdekte dat ze hier geen enigst katje was. Mevrouw was om het maar eens heel zachtjes te zeggen Not Amused.
Het was wel duidelijk dat Suusje totaal niet gewend was om met andere katten een huis te delen. Ze was zo doodsbang voor ze dat ze zelfs een angstkreet slaakte als ze een diep slapende Joepie plotseling zag liggen. En ja, die twee heren vonden het natuurlijk een prachtig spelletje om haar achterna te jagen als ze wegrende. Joepie leefde helemaal op op z'n ouwe dag, die liep overal op en overheen te klauteren om maar bij Suusje in de buurt te kunnen komen. Om dan vervolgens heel beteuterd te gaan zitten kijken als ze weer veel te snel voor hem wegschoot.
Gelukkig was het mooi weer waardoor Suusje veel in de tuin kon zijn en daar ontdekte ze al snel dat ze vanuit een schuilplaats tussen de takken van de klimop haar "belagers" prima van zich af kon slaan. Langzaam maar zeker leerde ze steeds beter voor zich opkomen, zodat het jaagspelletje voor de heren ook steeds minder leuk werd. Bij iedere nieuwe kat die in die zomer van 2008 erbij kwam moest ze weer even wennen, maar dat ging haar steeds beter af. En toen de kittens er eenmaal waren leerde ze van hun zelfs een beetje hoe ze kattenspelletjes met andere katten kon spelen.
Ze is nog steeds niet de dapperste kat van de wereld en gromt nog steeds als haar iets niet bevalt, maar ze is nu uitgegroeid tot een zelfbewuste dame die zelfs Moos nog wel eens terecht weet te wijzen (alhoewel ze voor hem nog wel steeds bang is). Dat gaat helemaal goed komen met dit mooie lieve meisje!