Tasha
Tasha zou eigenlijk maar drie weken hier blijven. Ze was opgevangen door een gastgezin van de kittenopvang Arnhem, samen met haar eigen kittens en later met een paar moederloze kittens die ze liefdevol had geadopteerd. De laatste van die kittens kon nu geplaatst worden en het gastgezin was wel aan vakantie toe. Dus zou ik haar gedurende die drie weken even opvangen. En daarna zou ze meteen weer terug gaan.
Maar ja, kijk eens naar dat mooie lieve meisje. Zouden jullie haar kunnen laten gaan? Ik in ieder geval niet. Na twee weken belde ik Sabine al op om te vragen hoe graag het gastgezin Tasha weer terugwilde. Toen bleek dat zij haar juist graag geplaatst wilden hebben omdat Tasha niet zo goed met de eigen katten overweg kon, was de beslissing wel heel gemakkelijk. Tasha mocht blijven. Met mijn katten kon ze op dat moment prima overweg, dus dat mocht geen problemen opleveren. Dacht ik.
Want na een tijdje moest ze dus naar de dierenarts om ingeënt en gechipt te worden. Gecastreerd was ze al, dus dat hoefde niet meer. Bij de dierenarts bleek ze zo wild, dat het chippen alleen lukte met een roesje. En toen ze toch buiten westen was, keek de dierenarts meteen even in haar bekje, waar ze een kapotte kies ontdekte. Dus ging ze nog verder onder zeil om die kies te behandelen.
Toen ze eenmaal weer thuis was leek er niets aan de hand, behalve dan dat Moos bang voor haar leek als ze op hem afkwam en dan naar haar blies. Daar was ze, zo groggy als ze op dat moment nog was, niet erg van onder de indruk. Maar de volgende dag was ze niet meer groggy en toen werd ze wel bang van het geblaas van Moos. Ze rende voor hem weg. En Moos rende achter haar aan. Waarmee het patroon was gevormd.
Toen Pietje haar ook nog eens aanviel in de huiskamer was het voor haar helemaal bekeken. Op de kleinste slaapkamer, waar een heleboel rommel staat, vond ze een veilig plekje waar ze zich kon verdedigen tegen die aanvallen van de heren. Meer dan een maand lang was die kamer haar hele wereld. Ik had zelfs al contact opgenomen met Sabine om haar te laten herplaatsen. En ondertussen had ik het hele huis ook volgehangen met Feliway verstuivers.
Het vinden van een nieuw gezin ging niet zo snel, dus kreeg de Feliway de kans om zijn werk te doen. Tasha werd langzaam maar zeker steeds een beetje minder bang, waardoor ze zich steeds iets minder liet opjagen, waardoor het jagen voor die twee opgeschoten hooligans van mij steeds minder leuk werd. De eerste keer dat ik haar weer even in de gang zag zitten juichte ik als een gek, ook al was ze al meteen weer naar boven geschoten. Ook werkte ik ondertussen aan gedragsverandering van Pietje en Moos, door boos te doen als ze Tasha opjaagden en ze juist te knuffelen en helemaal de hemel in te prijzen als ze Tasha zagen en toch besloten om niet achter haar aan te gaan. Tasha hielp daar ook aan mee door steeds effectiever van zich af te slaan als ze toch in een hoek werd gedreven. En beetje bij piepklein beetje heroverde ze haar toegang tot de rest van het huis. Ze heeft zelfs al weer een vast slaapplekje in de huiskamer, wat toch het ultieme territorium is van Pietje en Moos.
Tasha is nu ook weer regelmatig te vinden in de tuin, waar ze vrolijk rondspeelt tussen de opkomende bloemen. En 's ochtends als ik me ga wassen staat ze me op te wachten boven op de wastafel, waar ik pas bij mag als ik haar eerst uitgebreid heb geknuffeld.